Als bij het begin van de 19e eeuw de industriële revolutie begint, is de geschiedenis van deze werkplaats uit Roubaix al drie eeuwen oud: 3 eeuwen van concurrentie met Rijsel, dat sinds de 13e eeuw van een aantal privileges geniet. Daardoor heeft deze het monopolie op het vlak van de vervaardiging van stoffen. Dankzij de tussenkomst van landsheer Pierre de Roubaix krijgen de Roubaisiens in 1469 van de Hertog van Bourgondië het recht om grove stoffen te vervaardigen (fijne stoffen behoren daarentegen nog steeds tot het jachtterrein van Rijsel). Vanaf die datum en tot in 1791, het jaar waarin de laatste handelsprivileges van Rijsel worden afgeschaft, doen de Roubaisiens niet anders dan deze privileges te omzeilen, gewapend als ze zijn met een flinke dosis moed en vernieuwingszin. Zo ontwikkelen ze een werkplaats, die in het begin van de 19e eeuw reeds wereldwijd bekend is.
De hele 19e eeuw lang biedt de industriële revolutie de stad de technische vernieuwingen die ze nodig heeft om haar industrie te ontplooien. Roubaix groeit aan het tempo van enkele Engelse of Amerikaanse steden, met name dankzij een regelmatige toevloed van Belgische immigranten: bij het begin van de eeuw telt de stad 8000 inwoners, tegen 1899 zijn dat er maar liefst 124.000.
In diezelfde periode, in 1880, richt Israel Jean-Baptiste Craye – toen een jeugdige leerjongen uit België –in de Rue de la Fosse aux Chênes, in Roubaix een kleine fabriek op. In 1914 start hij samen met zijn twee zonen Pierre en Maurice een weverij in de Rue de Nancy. Hun specialisatie is het weven van meubelstoffen: een waar succes, gezien de opmerkelijke groei.
De steden Roubaix en Tourcoing vormen op dat ogenblik (en tot in de jaren zestig) het grootste textielindustriecentrum van Frankrijk en zij onderhouden banden met de hele wereld (aankoop van grondstoffen in Australië, inkoopcentrales in Zuid-Amerika, filialen van fabrieken uit Roubaix in Oost-Europa en Noord-Amerika).
In de jaren zestig spelen sommige textielbedrijven uit Roubaix in op de ongunstige conjunctuur en ze diversifiëren hun productie naar het beeld van de firma Craye en zonen, die middeleeuwse wandtapijten reproduceert.
In 1992 wordt het familiebedrijf overgenomen door de Belgische groep Flemish Tapestries, gespecialiseerd in wandtapijten, kussens, handtassen, enz. De directeur van de groep, M. Persyn, is een echte geschiedenisliefhebber en hij richt in 2001 het jacquardmuseum op, in een gedeelte van de productieplaats in Roubaix. In 2008 verhuist het museum naar de site Bergerac, in Cysoing. M. Persyn staat de collecties van het museum af aan de stad Roubaix, die de gebouwen overneemt met de bedoeling dit luik van de textielgeschiedenis levendig te houden.
In januari 2009 krijgt het jacquardmuseum zijn nieuwe naam: la Manufacture des Flandres – Textielmuseum en -atelier.